Assign modules on offcanvas module position to make them visible in the sidebar.

Δημοτική ενότητα Νιγρίτας

Ο Δήμος Νιγρίτας ήταν δήμος του νομού Σερρών μέχρι το 2010, οπότε συγχωνεύθηκε στο νέο Δήμο Βισαλτίας, σύμφωνα με το Σχέδιο Καλλικράτης. Βρίσκεται στο δυτικό τμήμα του νομού. Ο δήμος αποτελείτο από 5 δημοτικά διαμερίσματα και είχε συνολικό πληθυσμό 9.783 κατοίκους. Έδρα του δήμου ήταν η Νιγρίτα.

Ο Δήμος Νιγρίτας σχηματίστηκε για πρώτη φορά το 1943 και προήλθε από αναγνώριση της προϋπάρχουσας κοινότητας Νιγρίτας σε δήμο. Ο αρχικός δήμος εκτός από τη Νιγρίτα περιλάμβανε και τον οικισμό Φυτόκιο Σερρών (μετέπειτα Ανθή), ο οποίος το 1947 αποσπάστηκε και αποτέλεσε ξεχωριστή κοινότητα. Ο δήμος παρέμεινε στη συνέχεια αμετάβλητος μέχρι το 1998 οπότε με την εφαρμογή του σχεδίου Καποδίστριας διευρύνθηκε ενσωματώνοντας και τις πρώην κοινότητες Τερπνής, Φλαμπούρου, Ανθής και Θερμών.

Δημοτική ενότητα Νιγρίτας

Η Τερπνή αποτελεί ομώνυμη Δημοτική Κοινότητα της Δημοτικής Ενότητας Νιγρίτας του Δήμου Βισαλτίας . Έχει πληθυσμό 2.189 κατοίκους σύμφωνα με την πληθυσμιακή απογραφή του 2001.. Βρίσκεται δυτικά του ποταμού Στρυμόνα σε απόσταση 22 χλμ. δυτικά από τις Σέρρες, στους πρόποδες του όρους Φλαμουριού ή Βερτίσκου και σε υψόμετρο 80μ. Η ιστορία της χάνεται στα βάθη του χρόνου Η πλειοψηφία των κατοίκων ασχολείται με τη γεωργία και ιδιαιτέρως με την παραγωγή καπνού (παράγονται περίπου 650 τόνοι ετησίως) μια και πρόκειται για "καπνοχώρι". Εκτός όμως από τον καπνό, άλλα προϊόντα που παράγονται στα 17.000 στρέμματα της κοινότητας είναι τα σιτηρά, το βαμβάκι, τα ζαχαρότευτλα και το καλαμπόκι. Ακόμη, υπάρχουν και πολλά ελαιόδενδρα, πράγμα που αποτέλεσε την αφορμή να λειτουργήσει στην κοινότητα ελαιοτριβείο.

Στην Τερπνή βρίσκεται ,επίσης , το εργοστάσιο FIBRAN του κ. Δ. Αναστασιάδη με δύο μονάδες παραγωγής , της εξηλασμένης πολυστερίνης και του ορυκτοβάμβακα ,το οποίο απασχολεί 170 εργαζόμενους από την περιοχή κυρίως της Τερπνής.

Ιστορικά στοιχεία


Η Τερπνή, παρουσιάζει μια συνεχή και αδιάλειπτη ιστορική παρουσία η οποία ανάγεται στους προϊστορικούς χρόνους.

Ήδη από την Ιλιάδα, ο Όμηρος αφηγείται τη σφαγή του Ρήσου, Ηγεμόνα των Θρακών, συμμάχου των Τρώων, ο οποίος καταγόταν από την περιοχή της Βισαλτίας και ήταν γνωστός για τα λευκά του άλογα από τον κάμπο της Βισαλτίας, αλλά και τα ολόχρυσά του άρματα, τα οποία κατασκευάζονταν με χρυσό από την περιοχή της Τερπνής και του Παγγαίου. Η αρχαία θέση της Τερπνής βρίσκεται γύρω από την ακρόπολή της, που σήμερα λέγεται «Παλαιόκαστρο», περίπου 4 χιλιόμετρα από τη σημερινή της θέση. Στον περιβάλλοντα χώρο της περιοχής έχουν γίνει σημαντικότατες ανασκαφές, οι οποίες έδειξαν πως ο τόπος ήκμασε από την Κλασική ως και την Ελληνιστική εποχή. Εκεί μάλιστα υπήρχαν και τα μεγαλύτερα μεταλλεία χρυσού στη Μακεδονία, μετά το Παγγαίο. Στο χώρο αυτό τοποθετείται και το αρχαίο βασίλειο της Βισαλτίας, το οποίο ήταν ένα από τα πιο πλούσια και ισχυρά στη Μακεδονία. Ήταν πατρίδα του βασιλέα Βισάλτη και του βασιλιά της Θράκης, Ρήσου.

Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας το χωριό μετατοπίστηκε στη σημερινή του θέση, παίρνοντας το όνομα Τσιαρπίστα ή Τσερπίστα, το οποίο οφείλεται στη μεγάλη πηγή νερού στη νότια παρυφή του χωριού, τη λεγόμενη Κηφισιά (τσιαρπ= αντλητικό κουβαδάκι νερού, λέξη τουρκικής προέλευσης). Η απελευθέρωση από τους Τούρκους έγινε ουσιαστικά στις 26-10-1912, μαζί με τη Θεσσαλονίκη και όλη την περιοχή μεταξύ Αξιού και Στρυμόνα, και τυπικά τον Ιούνιο του 1913. Στις 20-3-1923, το Κοινοτικό Συμβούλιο, επί προεδρίας του Αθανασίου Σταματοπούλου, μετονόμασε το χωριό με το ελληνικό όνομα Τερπνή.

Στο χώρο όπου υπήρχαν στην αρχαιότητα τα μεταλλεία, βρίσκεται ο ναΐσκος του Αγίου Μανδηλίου, όπου στη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου οι Τερπνιώτες αναγκάστηκαν να καταλύσουν για λίγο χρονικό διάστημα, εγκαταλείποντας την Τερπνή.

Άλλη σημαντική γιορτή της Τερπνής είναι η 17 Φεβρουαρίου του 1913 που οι Τερπνιώτες πολέμησαν εναντίον των Βουλγάρων στην περιοχή Πλατανούδια και απέτρεψαν την κάθοδό τους προς τη Θεσσαλονίκη.

Ιστορική είναι η εκκλησία του Αγίου Δημητρίου που θεμελιώθηκε το 1754.

Ακόμη υπάρχει ο νεόδμητος, περικαλλής Ναός των Τριών Ιεραρχών, που εγκαινιάσθηκε το Μάιο του 2001 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο. Την ανέγερση του Ιερού Ναού αυτού ανέλαβε αποκλειστικά ο κος Αναστασιάδης, ο οποίος χρηματοδότησε την ανοικοδόμηση κτιρίων στην Τερπνή όπως το Γυμνάσιο-Λύκειο, το Νηπιαγωγείο και την Κοινοτική Βιβλιοθήκη.

ΟΙ ΠΡΟΕΔΡΟΙ ΤΗΣ ΤΕΡΠΝΗΣ ΑΠΟ ΤΟ 1920


1          ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΣΤΑΜΟΥΛΗΣ                     1920

2          ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΚΑΡΟΥΣΗΣ                     1920-22,1931-33

3          ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΣΤΑΜΑΤΟΠΟΥΛΟΣ           1922-23,1929-31

4          ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΠΑΠΑΓΕΩΡΓΙΟΥ               1923-25

5          ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΤΣΕΡΒΙΣΤΑΣ                     1925-29

6          ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΚΑΜΑΡΗΣ                         1933-34

7          ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΤΣΕΒΕΛΕΚΗΣ                     1934-36

8          ΣΤΕΡΓΙΟΣ ΡΑΠΤΗΣ                            1936-43

9          ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΚΑΡΟΥΣΗΣ                      1943-44

10        ΕΥΑΓΓΕΛΟΣ ΠΑΡΧΑΛΟΥΔΗΣ                 1944,1945-46

11        ΑΡΓΥΡΙΟΣ ΜΑΥΡΟΥΔΗΣ                      1944-45

12        ΧΡΗΣΤΟΣ ΡΑΠΤΗΣ                             1947-49

13        ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΡΑΛΗΣ                         1949-52

14        ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ ΝΤΑΤΖΗΣ                        1951,για ένα μήνα

15        ΙΩΑΝΝΗΣ ΝΟΥΛΗΣ                             1953-55

16        ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΛΙΟΛΙΑΣ                    1955-57

17        ΙΩΑΝΝΗΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ                         1957-61

18        ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΛΙΟΛΙΑΣ                        1962-64

19        ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΜΟΣΧΟΥ                      1964-67, 1975-1979

20        ΑΒΡΑΑΜ ΛΙΟΛΙΑΣ                              1967-74

21        ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΑΓΚΑΛΑΣ                    1974-75

22        ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΜΠΑΓΚΑΛΑΣ                1979-94, 1999-2006

23        ΣΩΚΡΑΤΗΣ ΜΟΣΧΟΥ                           1995-1998

24        ΔΗΜΗΤΡΙΟΣ ΜΠΑΓΚΑΛΑΣ                     2007-σήμερα

ΠΗΓΗ:

Πολιτιστικός Σύλλογος Τερπνής

Φωτογραφίες


 

video - slide

Δείτε επίσης μια όμορφη φωτογραφική συλλογή.

Το Φλάμπουρο αποτελεί δημοτικό διαμέρισμα του Δήμου Νιγρίτας. Ανήκει στην επαρχία Βισαλτίας του Ν. Σερρών.

Ο συνολικός αριθμός των μονίμων κατοίκων σύμφωνα με την τελευταία απογραφή είναι περί τους 800.Όμως η ψυχή και το πνεύμα άλλων 2000 "μεταναστών" Φλαμπουριωτών κατοικούν μόνιμα εκεί.

Οι μόνιμοι κάτοικοι ασχολούνται κυρίως με αγροτικές εργασίες. Ενώ οι υπόλοιποι "μετανάστες" μετά την υπονόμευση της διανομής  της γης, αναγκάστηκαν να αναζητήσουν την τύχη τους σε άλλα μέρη ως εργάτες. Μετά την αποξήρανση της "λίμνης" οι γείτονες υπονόμευσαν την διανομή και ζήτησαν την απόδοση πολύ μικρότερου κλήρου στους "ψαράδες" Φλαμπουριώτες. Μόνο που οι "ψαράδες" μετά την αποξήρανση είχαν ως μόνη πηγή βιοπορισμού τη γεωργία. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά βρέθηκαν και κάποιοι που οικειοποιήθηκαν μέρος των αποκαληφθησών γαιών.

Όταν δε ήρθε ο καιρός να διανείμει τον λιγοστό κλήρο ,ο κάθε ψαράς, στα δυο και τρία τουλάχιστον παιδιά του δεν προέκυψε παρά μόνο δυο τρία στρέμματα γης στον καθένα. Δεν είναι τυχαίο που παρόλο που το Φλάμπουρου βρίσκεται στο κέντρο της πεδιάδας των Σερρών, αποτελεί το χωριό με το μεγαλύτερο ποσοστό μετανάστευσης από τα γύρω πρώην χωριά και κωμοπόλεις.

Πλούσια είναι η ιστορική αναδρομή του Φλαμπούρου. Με συμμετοχή στον απελευθερωτικό αγώνα κατά τους βαλκανικούς αγώνες, ενεργή συμμετοχή στον ελληνο-ιταλικό πόλεμο και διάκριση πολλών ηρωικών μορφών που με αυταπάρνηση υπερασπίστηκαν το κοινό καλό και την πατρίδα και κατά των γερμανών. Πολλαπλές είναι οι αναφορές σε  Φλαμπουριώτες και πολλά τα εύσημα.

Αξέχαστο παράδειγμα αυταπάρνησης αποτελεί για κάθε Φλαμπουριώτη η ηγετική μορφή του Βασιλείου Μετόζη πρόεδρου του χωριού κατά την περίοδο της κατοχής που κυριολεκτικά έσωσε το χωριό από βέβαια πυρπόληση και σφαγή. 

Το σηµερινό Φλάµπουρο είναι ο παλαιός οικισµός Μπαϊρακτάρ Μαχαλάς(Bayraktar Mahalle) που µετονοµάστηκε το 1923. Ο οικισµός αυτός δεν µαρτυρείταιστις γνωστές ως τώρα ιστορικές πηγές πριν από τα µέσα της δεκαετίας του 1870·

όµως ήδη τότε συγκροτούσε ένα χωριό µε 80 οικογένειες .Τη σχετικά πρόσφατη δηµιουργία του οικισµού υποστηρίζει και η ελάχιστα  αναφερόµενη σ’ αυτόν τοπική ιστοριογραφία: Αρχικά η έκτασις του χωρίου τούτου ήτο πλήρης υδάτων και υπήρξε τσιφλίκιον Τούρκου αξιωµατούχου· εις τα κτήµατά του ειργάζοντο οι Έλληνες της περιοχής, που έκτισαν και τας πρώτας καλύβας. Αυταί ακριβώς αι καλύβαι υπήρξαν αι πρώται οικίαι του κατόπιν ιδρυθέντος χωρίου .Ο Ε. ∆. Παπαθανασίου αφήνει να εννοηθεί, στο προηγούµενο απόσπασµα, ότι η ύπαρξη στάσιµων υδάτων στη θέση του Φλάµπουρου αποτέλεσε το βασικό λόγο για την καθυστερηµένη µόνιµη εγκατάσταση ανθρώπων. Αλλά ο Α. Λιάπης αναφέρει  αργότερα ότι η µη ύπαρξη στάσιµων υδάτων στην ίδια θέση στάθηκε η αιτία για την ίδρυση του χωριού: Το σηµερινό χωριό δηµιουργήθηκε απ’ τους κατοίκους των παλιών οικισµών: Τρίγωνο, Καρά Ορµάν (Μαύρο ∆άσος) και Γεωργουλάς. Οι πληµµύρες και το βαλτώδες έδαφος των προαναφερθέντων οικισµών ώθησαν στη δηµιουργία του νέου οικισµού.

Οι µάλλον αντίθετες αυτές απόψεις για το ρόλο που διαδραµάτισε το νερό στην ίδρυση του Φλάµπουρου εξηγούνται από την ασταθή σχέση της ευρύτερης  περιοχής µε το υγρό στοιχείο στο παρελθόν. 

Σήμερα το Φλάμπουρο προσπαθεί και έχει να επιδείξει  νεολαία με  ήθος που έχει ως πρότυπο τους προγόνους Φλαμπουριώτες και με πνεύμα ομόνοιας και αγωνιστικότητας προσπαθεί και καταφέρνει να ανατρέψει δεδομένα και να ισχυροποιήσει τη θέση του σύγχρονου Φλαμπουριώτη στη κοινωνία.

Ενδεικτικές φωτογραφίες


 

Η πόλη της Νιγρίτας προήλθε από την ένωση των οικισμών Νιγρίτας και Σούρπας που αναπτύσσονταν δεξιά και αριστερά του ποταμού Χρυσορρόη. Οι δύο παραπάνω οικισμοί κτίστηκαν από τους κατοίκους των χωριών Βερτίσκου, Παλαιοχωρούδας και Γκουβιντάρι οι οποίοι εγκατέλειψαν τα καταφύγια τους στα βουνά και κατέβηκαν στη πεδιάδα.

Την εποχή της Τουρκοκρατίας κατοικείτο από 500 οικογένειες Ελλήνων και ήταν έδρα υποδιοίκησης. Γύρω στα 1820 εγκαταστάθηκαν στη περιοχή Έλληνες από διάφορα μέρη της Ελλάδας (Θεσσαλία, Δυτ. Μακεδονία κλπ.) διωγμένοι από τους Τούρκους. Αυτοί μετέφεραν διάφορες τεχνικές γνώσεις κυρίως σχετικά με τη σηροτροφία και την υφαντική οι οποίες άκμασαν ως τις αρχές του 20ου αιώνα και στα προϊόντα τους στηρίχτηκε το εμπόριο της Νιγρίτας. Επίσης η καλλιέργεια του βαμβακιού και η διακίνηση του μέσω του ποταμού Στρυμόνα, ο οποίος ήταν πλωτός μέχρι ένα ορισμένο σημείο του, ήταν η κύρια απασχόληση των κατοίκων και πάνω σ' αυτή στηρίχθηκε η οικονομική ζωή της πόλης για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Στη περιοχή λειτουργούσαν τέσσερα πανδοχεία για τους εμπόρους που έρχονταν από όλη τη Μακεδονία. Σημαντική για την τοπική οικονομία ήταν και η καλλιέργεια του καπνού που άρχισε στις αρχές του αιώνα. Τα λεγόμενα καπνομάγαζα (link με «Πολιτισμός- Αξιοθέατα- Καπνομάγαζα») ήταν κέντρα αποθήκευσης και επεξεργασίας του καπνού και απασχολούσαν εκατοντάδες εργαζόμενους από την ευρύτερη περιοχή αλλά και από τους γύρω Νομούς. Έτσι η τοπική οικονομία, η ευημερία του τοπικού πληθυσμού και η πρόοδος των κατοίκων της Νιγρίτας συνδέεται άμεσα με την καπνοκαλλιέργεια.

Ο τουρκικός ζυγός αποτινάχθηκε από τη Νιγρίτα στις 21 Φεβρουαρίου 1913. Λόγω της θέσης της και των κλιματολογικών της συνθηκών (ξηρό κλίμα) η Νιγρίτα αύξησε κατά πολύ τον πληθυσμό της.

Σχετικά με την προέλευση του ονόματός της, υπάρχουν πολλές εκδοχές, άλλες περισσότερο και άλλες λιγότερο ετυμολογικά τεκμηριωμένες.

Κατά μία από αυτές τις εκδοχές, η λέξη Νιγρίτα προέρχεται από τη φράση «Νέοι Αγροί», και σηματοδοτεί την έγερση της πόλης στη συγκεκριμένη προσβάσιμη σε εύφορα και πεδινά εδάφη θέση, από πληθυσμούς της ορεινής Παλαιοχωρούδας. Έτσι, οι πρώην κάτοικοι της Παλαιοχωρούδας, επέλεξαν την ονομασία «Νέοι Αγροί» για να διαχωρίσουν την περιοχή από τους παλαιούς αγρούς της ορεινής τους καταγωγής. Θεωρητικά, με το πέρασμα του χρόνου η φράση φθάρθηκε, καταλήγοντας να συνενωθεί στο «Νιγρίτα».

Κατά μια άλλη εκδοχή, η ονομασία της πόλης προήλθε από τους κατοίκους της Βέργης, οι οποίοι ονομάστηκαν Νεοβεργίται κατά την εγκατάστασή τους στην περιοχή, και σταδιακά φθάρθηκε το όνομά τους σε Νιγριτινοί.

Τρίτη εκδοχή παρουσιάζει το όνομα της Νιγρίτας να προέρχεται από την τουρκική φράση «Νέγρι-ταγ» (=κάμπυλο βουνό) ή από τη φράση «Ιγρίτ-ας» (=βουνό με λοξή-κυρτή πέτρα).

Τέλος, η ευρύτερα αποδεκτή εκδοχή αναφέρει ότι το όνομα της πόλης ήταν αρχικά Υγρίτα, λέξη η οποία κάνει μνεία στην υγρασία που υπήρχε στην πόλη εξαιτίας των πλημμυρών του Στρυμόνα, και στη συνέχεια μετατράπηκε σε Ιγρίτα. Με αυτό το όνομα είναι καταγεγραμμένη στα χρυσόβουλα των βυζαντινών αυτοκρατόρων, αλλά και στον Κώδικα Ιεράς Μητροπόλεως Σερρών.

Η Νιγρίτα αναγνωρίσθηκε σαν Κοινότητα στις 18/12/1919 και σαν Δήμος στις 15/03/1943.

Βρίσκεται σε απόσταση 22 χιλιομέτρων από την πόλη των Σερρών, και 84 χιλιομέτρων από τη Θεσσαλονίκη.

Σήμερα η Νιγρίτα είναι η εδρα του νεοσύστατου Δήμου Βισαλτίας

Πηγή: Ευαγγ. Δ. Παπαθανασίου, «Βισαλτία: Ιστορία-Μνημεία-Παραδόσεις-Έθιμα-Αρχιτεκτονική-Δημοτικά Τραγούδια», Έκδοση Νομαρχιακής Αυτοδιοίκησης Σερρών, Νιγρίτα 1996

Διατελέσαντες Δήμαρχοι Δήμου Νιγρίτας


 Το έτος 1915 Χατζηϊωάννης Αποστόλου Βαγενάς 

Το έτος 1919 Κωνσταντίνος Νικολάου Βαδικόλιος 

Το έτος 1920 Αναστάσιος " Παπαγεωργίου Πρόεδρος

Από 26-1-1921 Θεοχάρης Κων/νου Καραγιάννης 

Από 29-1-1923 Γεώργιος  Κανδήλας 

Από 4-12-1925 Γεώργιος  Καραγιαννίδης 

Από 1-4-1927 Διονύσιος Δημητρίου Παλιούρας 

Από 26-8-1928 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης

Από 13-9-1929 Παναγιώτης Χατζηστραβός 

Από 8-9-1931 Βασίλειος Θωμά Κωφοκώτσιος 

Από 1-1-1933 Απόστολος Αθανασίου Παντούσας 

Από19-12-1934 Νικόλαος Βλαδίκας 

Από 24-3-1935 Βασίλειος Θεοχάρη Μηνάς 

Από 8-2-1937 Σάββας " Ματσούκας 

Από 8-12-1938 Αστέριος Αποστόλου Μπλιάτης 

Από 23-6-1942 Διονύσιος Αθανασίου Σιούλας 

Από 20-10-1942 Βασίλειος Γεωργίου Βασιλούδας 

Από 14-11-1944 Ιωάννης Δήμου Ιωαννίδης 

Από 25-3-1945 Θεόδωρος  Κοκκίνης 

Από 30-7-1945 Θεοφάνης Χρήστου Ζβές

 Από 5-6-1946 Αλέξανδρος Θωμά Μπάκας 

Από 28-9-1949 Απόστολος Θεοχάρη Βαγενάς 

Από 29-5-1959 Ηρακλής Ιωάννου Ζαπριάνος 

Από 10-1-1961 Ιωάννης Μπλιάτης 

Από 21-4-1967 Ιωάννης Καζαμίας

Ιούλιος 1974 Ιωάννης Παπαϊωάννου Ειρηνοδίκης Νιγρίτας 

Από 8-12-1974 Κωνσταντίνος Δημητρίου Βαγενάς 

Από 1-1-1983 Μαρία Σκέμπερη 

Από 1-1-1995 Αθανάσιος Μενελάου Κασιακόγιας 

Από 1-1-1999 Δημήτριος Θεοδώρου Δάπης 

Από 1-1-2003 Νικόλαος Θεοφάνους Βλαδίκας

Από 1-1-2007 έως 31-12-20100 Αγγελική Ευσταθίου Μήκα η οποία ήταν και η τελευταία Δήμαρχος Νιγρίτας

Ενδεικτικές φωτογραφίες


 

 Video-Slides